Hello, my name is Wouter and I cheat.

This is what I would say if I’d ever join a CA club (Cheaters Anonymous). Thankfully they don’t exist, and if they did then I wouldn’t go there. It would be just a waste of money…

It’s not that I cheat with everything. Only with one single game: The Sims. Because I have a confession to make: I never seriously played with a sims family in the game without cheating. I tried doing it while I still used to be playing with The Sims 1, but that didn’t really work well, and with Sims 2 I never had the time and patience to play. In my games, adults never grow old, students never graduate, and children may become teens, but never adults.

Now I’m fairly sure that just about a 100% of my loyal readers plays the sims, so hearing this news might be a bit of a shock for you. Me, being the founder of one the most popular Dutch fansites about the sims, doesn’t play the game in the ‘honest’ way. I should be ashamed of myself. But mind you, maintaining a website about the sims isn’t a walk in the park either. It takes loads of time to keep the site frequently updated with the latest news and doing updates and maintenance to the technical part of the site to keep it from falling apart. So I just don’t have the time to play the game till I’ve completely seen it from inside out. I think it’s more fun to entertain you as fans on a site about the sims, then actually play the game myself. But in the end it’s a win-win situation: you guys get fun stuff about your favorite game, and I can manage a website about a game that I also happen to like.

But I digress. So I barely played the game without cheats. This is mostly because of my lack of patience and drive. Plus I just can’t stand the loading screens, and I don’t own a computer that runs the game properly. So maybe you’re thinking right now: Wouter, why don’t you just buy a new computer and do a nice legacy challenge? Then I’ll say: Sure, would you like to pay? iMac please! And put a nice red ribbon around it while you’re at it anyway.

But seriously: I am saving some money for a new computer, but I don’t think it’ll be on my desk before the release of the Sims 4. And legacies? God no. Yeah for some people a legacy challenge could be the trick to motivate them to play the game for a longer time. But I’m not really that kind of person who likes to play my game around 78 imaginary rules which you’re absolutely not allowed to break.

Anyway, under the motto of seeking challenges, expanding your borders, self actualization and all that other positivistic blah, I’ve actually started playing with my first ‘honest’ sim. Meet Carlo:

Carlo started life as a student, and for the First time ever I’ve played trough the entire student part of the game! While he was studying he found a girlfriend, and now that they’ve graduated they live happily married in Fairview with their two children. And I only cheated once this time! It was a maxmotive because Carlo was almost dying while he was dating an ignorant self-centred girl in a restaurant, so I thought it was okay to do this. But I did learn some stuff out of this ‘experience’: if you’ll find a balance between keeping your sim’s motives high, fulfilling wants and make sure that his career goes well, then the game basically plays itself. I for one especially make sure that my sims use most of their time to keep up with their wants, career and their relations, and only when they’re really in need, do something about their motives. Oh and something else that’s really important: The maximum speed button is your friend! I don’t know how many moments there are in this game which just aren’t worth to wait for your sim to finally do something. Especially when your sims walk as slowly as Carlo does in my game…

On the other hand, I think this is one of the weaker sides of the Sims 2: I’ll only play the game seriously when I really, really, really want to. Fortunately you don’t have to play the game just for the gameplay, it’s got so many features that (nearly) everybody likes. There are people who just play the game to build or decorate houses with the newest downloads. There’s also people who rebuild their game as a film studio for machinima movies. And to do this you have to completely disregard the original gameplay inside the game. And I think I belong with those two groups of people, instead of the ‘normal’ Sims 2 players.

Because let’s face it, it’s still a game where you have to send a person to the toilet all the time. You have to invest much more time into fulfilling your sims motives instead of doing the fun stuff the game has. This is probably because the days are too short, and because motives go down way too fast. Also, motives aren’t bound to some sort of internal biological clock, which we do have in normal life. Your sim doesn’t get hungry when it’s lunchtime, or doesn’t necessarily need to go to bed when it’s in the middle of the night, just because their motive meters aren’t low enough.

Especially when you’re visiting community lots, some kind of four-dimensional hole in time and space is created which causes time to make a standstill at your sims home until you get back. Which basically means that your sim‘ll get jetlags just from going to the restaurant at the other side of the street. This specific problem actually exists because Will Wright, the guy responsible for this entire… thing, never really had the intention to let your sims visit other lots. This feature was added when Sims: Hot Date was released. But because of the way the game was put together, time just had to stop at home when your sim went to another lot. And apparently this also couldn’t be solved in the Sims 2. But there are more things that Will Wright really hadn’t planned for this game, but happened anyway…

I think mister Wright never really thought that this game would be such an enormous success. He expected it to be more like an addition to his previous ‘sim’ games like SimAnt and (of course) SimCity. The entire idea of the mechanics in the game that Will Wright thought of are clearly visible: simulate life with basic needs, and if you fulfil those needs you can work on less important needs like social contacts and learning new things. An idea that looks a lot like Maslow’s hierarchy of needs.
If your sim needs to do something, then all his actions are stored in some kind of temporary queue, which includes the possibility to cancel actions while you’re waiting for the game to execute them.

This idea looks great on paper, but when put into practice it’s just too rough to be called a life simulator. Normal people do much more than just fulfil basic needs and do actions one at a time. We’ve got much more nuance in life than that. For example, Sims still can’t talk and cook at the same time, while at my home it happens all the time.
But whenever someone compares real life with the sims, people often give you the excuse that sims aren’t real people. But then you shouldn’t call it a ‘people simulator’ a term that was printed prominently on the front of the box of the Sims 1.

Anywho, the sims mainly got popular because of things that didn’t really had any significance, or weren’t planned in the original game. For example, sims 1 was never really built to support custom content. Several fans had to hack the game to import new clothes and furniture. And in sims 2, downloaded furniture is still being treated as dangerous hacks that could kill your game and your cute bunny. Another unexpected popular feature of the game was people making stories about their sims.
So these are the two main things what made the Sims franchise so popular till this very day. And it’s creators are still not giving proper support to make these features work in the way they should be. Which proves that this game is actually made by the fans, who apparently can take a whole lot of shit from EA and still not get angry about it. (Even if their computer tries to eat them because of the SecuRom security system included in the latest sims games…)

But there is hope on the horizon. Sims 3 is coming and it’s going to solve all our problems!
Support for all downloads, no more needs, and one single loading screen-free neighbourhood as a solution for four-dimensional time fractures. At least, that’s what they’re telling us. We still don’t know very much about this game. The only moving images released so far are a few frames on a computer in sims 2: free time, compressed in an abysmal quality.

But if this were to be true, then the entire idea that Will Wright had about this game would be thrown into the garbage. And maybe that’s a good thing, because now we’ve got much more advanced systems and technology to simulate life. And by the way, I don’t think he’d really care if it did happen. He’s far too busy working on Spore. A game which’s based on a way more genius idea than the sims ever had: Evolution combined with online interaction…

But first, let me introduce myself: My name is Wouter. It’s pronounced like Walter, only with the ‘ou’ from words like ‘couch’. I’m 20 years old and I live in the Netherlands (a.k.a. Holland). And yes, that’s in Europe.
My blog is called Myshuno because it’s a commonly used word in a game called The Sims. I happen to like that game, so there.

From now on, I’m going to translate every single blogpost I write, meaning that you non-Dutch speaking guys can join in on the fun of reading my rants. I hope you’re happy for yourself, because this means I have to do twice as many work on this blog as I normally do.

Nah, I have my own reasons to do this. My English is getting worse and worse over the years, so I needed something to keep it on a reasonable level. Next thing you know I start talking like most Dutch peopel woo fink day can speek Eng… Oh my god it’s already happening! Hold on. “Orange sher-bert, answerphone, Indefatigable…” Ahh, that’s better. Sometimes it helps to say words like these out loud in a very British accent. But I digress.

Another reason for translating my posts into English, is that I wanted to expand my audience. There are only five countries in the world where they have Dutch as their official langauge. And most visitors only came from two of those countries: The Netherlands and Belgium (yes, they speak Dutch over there). English, on the other hand, is spoken by an estimated 1.8 billion people on this planet. That’s a lot…well that’s what Wikipedia says anyway.

Now of course I’m not expecting all 1.8 billion people to visit my blog, but at least I’ve increased the chance of someone visiting my site by accident, who might even stick around! But let’s not get our hopes too high…

So what’s this blog all about, you ask? Well, nothing in particular. It’s not a diary type of blog like most people do these days, because I think you’ll be bored to tears if I start to talk about what kind of excillerating things I did yesterday. Most diary blogs are utter crap anyway, owned by people who desperately need the world to know that they walked the dog this morning. Then after one week or so, they discover that having a blog isn’t so easy after all. You actually have to do ’stuff’ to keep your readers interested. And that’s where most people abandon their blog to do some other not-so-interesting-but-hey-at-least-they’re-doing-something-with-their-lives stuff.

Anyway, you might have noticed that I like to rant about things. It’s what I mostly do around here. But don’t worry, I do write about positive things once in a while.
You also might have noticed that there are only a few English posts here. I’m trying to translate my old posts as fast as I can, but at least all my new posts wil be in English as soon as they’re published.

That’s it for now, I hope you’ll stick around

Bloglezertjes vanuit Simparool hebben het misschien al gemerkt: Eindelijk is het nu helemaal duidelijk wat ‘3′ is. Maar het kan ook heel goed zijn dat je nu staart naar je scherm met een nogal afwezige blik, afvragend waar die gast het nu weer over heeft. Dus speciaal voor die mensen leg ik het even uit. De laatste paar maanden zijn er vreemde dingen gebeurd op Simparool. Er stond opeens een mysterieus linkje in de laatste krant (The end?) en er werden constant filmpjes op de site verspreid, het ene nog vager dan de andere. Er zaten verborgen hints in die filmpjes, waarmee je weer nieuwe filmpjes of andere hints kon vinden. En in alle filmpjes kwam het getal 3 steeds terug.

Uiteindelijk kwam iedereen die de hints volgden uit bij een quiz en een puzzel, en als ze die hadden opgelost kwam de waarheid naar voren in een onthullend filmpje: 3 staat voor de nieuwe site van Simparool (versie 3.0). En nu is Simparool 3 officieel aangekondigd, en alle details over deze nieuwe site kun je gewoon hier vinden.

Goed, als dat duidelijk is, dan ga ik nu beginnen met het ‘making of’ deel.

Ik heb best veel invloed gehad bij het ontwikkelen van de nieuwe site. Ik heb meegeholpen om het hele idee uit te werken, ik was verantwoordelijk voor het uiterlijk, en ik heb ook het hele ‘3 ‘ teaser projectje gemaakt. Bij dat laatste was het vooral de bedoeling om de vaste bezoekers van de site een beetje te plagen met hele cryptische en symbolische hints over de nieuwe site. Zo symboliseert het filmpje over kernfusie de fusie van Simparool en SP Zone. We hoopten zo een beetje nieuwsgierigheid onder de bezoekers aan te wakkeren. En we vonden het gewoon een leukere manier om iets nieuws aan te kondigen, in plaats van alles maar out of the blue in een nieuwsberichtje te zetten.

De filmpjes zijn gemaakt met clipjes geplukt van youtube, maar ook van archive.org waar heel veel oude zwart-wit filmpjes te vinden zijn. Het moest allemaal een soort van ‘oud ontmoet nieuw’ sfeertje krijgen, maar nu ik erover nadenk was dat misschien een beetje te ver gezocht.

Verder was het ook niet echt de bedoeling om te hinten dat we TV gingen maken, wat veel mensen in het forum op de eerste plaats dus wel dachten. Ik probeerde het tegendeel duidelijk te maken met iemand die een tv in elkaar slaat,maar die boodschap drong niet echt door blijkbaar.

Helaas was er wel één grote tegenslag bij het 3 teaser project: En dat was dat we gedwongen waren om de boel een paar maanden te pauzeren door technische omstandigheden. Er gingen een aantal dingen mis met de site sinds oktober en de boel kon pas weer echt verder in februari. Aan de andere kant hebben we die extra paar maanden wel nodig gehad om een aantal belangrijke dingen nog eens kritisch te bekijken en te verbeteren waar dat nodig was. Zo werd in november het geplande ontwerp van de site helemaal omver gegooid en vervangen met het ontwerp wat je nu op de preview site kunt zien.

De nieuwe Simparool site is, in ieder geval voor ons als team, een revolutie vergeleken met oudere versies van Simparool en SP Zone. We gebruiken voortaan een kant-en-klaar systeem om de site te beheren, wat een boel werk moet besparen voor het hele team. Zo werd bijvoorbeeld de krant al sinds het begin met de hand gemaakt. Dat klinkt misschien een beetje raar, maar het komt erop neer dat iemand constant handmatig artikelen zelf moest kopiëren vanaf het forum, de plaatjes zelf moest verkleinen en de boel zelf moest uploaden naar de server om een nieuwe krant te maken. Dat kost onnodig veel tijd wat eigenlijk niemand in dit team tegenwoordig nog heeft.

Met het nieuwe systeem kunnen auteurs van artikelen heel veel zelf doen, en alle moeilijke dingen laten doen. Ze typen hun artikel in een word-achtig formulier van het systeem, ze kunnen plaatjes toevoegen die het systeem voor hun naar de server upload, en als ze klaar zijn wordt het automatisch op de site gezet. Net zoals op een forum eigenlijk, maar dan nog iets geavanceerder.

De trieste kant van dit verhaal is dat dit soort systemen al jaren beschikbaar zijn. Maar toen Simparool voor het eerst gemaakt werd leek handmatig een krant maken de beste optie.
Verder is SP Zone trouwens al wel sinds het begin geautomatiseerd, maar niet op zo’n goed gebouwde manier als op de nieuwe site die mei online zal gaan.

Wij zijn in ieder geval enthousiast om weer verder te gaan. Misschien niet in de vorm van een krant zoals vroeger, maar we proberen wel om net zo origineel te blijven als toen.

Maar wij gaan wel door…

Bij de weg, we zoeken nog mensen voor in het team. Dus als jij altijd al bij Simparool wilde werken, dan is dit je kans! De sollicitaties zijn geopend!

I know, it’s basicly a different name for a Twitter widget. And yes, that means I’ve got my own Twitter account now.
Ever heard of Twitter? It’s the thing where you can set up your own ‘microblog’. It’s like a regular blog, only with really short messages. And you’re able to send those messages from anywhere in the world by texting on your mobile phone, or by just using their website.
Thing is, I’m not going to use it like most people do with their Twitter blogs. Because then you’re expected to ‘Twitter’ about every single trip you take to the bathroom…

No, just like i’m never going to write in this blog about the exciting adventures I had yesterday (watching grass grow), I’m not going to soil my Twitter account with entries like ‘I’m on my way home now. We’re having spaghetti tonight for dinner, yum!’. For gods sake, I’ve got better things to do.

My plan is to post some of my thoughts on it, whenever I’m bothered to do so. Just look at my Twitter blog, and you’ll see it for yourself. And yes, I might not use Twitter in the way you’re supposed to use it, but frankly, I don’t give a rats arse!

The Dutch language. Most foreigners would say it’s German, or notice that it sounds like someone is having a row while having a potato stuck in the throat.

We Dutch people know that it’s not really a language spoken by everyone around the world, so for years we’ve embraced the most internationally used language there is: English. And that’s a good thing, it means that we’re willing to reach out to the world. This is certainly not the case in France, where they seem to have the idea that French is the best language ever invented in the whole history of the universe. If you ever dare to speak English to a Frenchman, don’t be surprised if he starts shouting nasty words (in French), or in the worst case: kicks you in the balls.

No, the English speaking tourist is far better off here in Holland. Most Dutch people are able to make themselves understandable in English, although not always fluently. For example, if you ask for the time in Amsterdam, you might get the answer “Half eight” while the poor man actually meant to say “Half past seven”. We just tell the time differently here.

Anyway, we Dutch people are constantly exposed to English. All American and British movies and tv series shown here are subtitled. There are British and American magazines and newspapers in just about every newsstand in the country, and commercials are sometimes in English, even when the guy speaking in English is obviously Dutch. English just sounds way cooler than Dutch, even if it is pronounced with a horrible toe-curling Dutch accent.

English is so popular these days, that it’s affecting our own language. People are starting to apply English words and grammar rules to normal Dutch sentences. That’s a bad thing, and Dutch linguists agree with me. When someone vandalises (because that’s what it is, vandalism) Dutch with English, it’s called an Anglicism. And it’s happening a lot these days.

It’s quite hard to give an example of an anglicsm for someone who doesn’t speak Dutch, so I’ll just spare you the details. Instead, I’ll give you an amuzing link. It’s a wikipedia article about Dunglish. Which is what we’ll have to rename Dutch to in about 10 years, when three quarters of the language is English or at least looks like English. But people still won’t be able to properly tell the time to an English tourist…

Disclaimer: This post hasn’t been checked for spelling and grammar errors. English isn’t my first language, so stop being a linguistical nazi.

In den beginne was er Philips, die in 1935 de allereerste Nederlandse TV uitzending maakte vanuit het torentje van het Amsterdamse Carlton hotel. Later, in 1951, gingen de eerste reguliere TV uitzendingen in de ether verzorgd door de vier grote radioverenigingen (AVRO, KRO, VARA en NCRV, waar nog altijd de R voor radio staat). Nederland 1 was geboren. In 1965 begon Nederland 2, en in 1988 kwam Nederland 3. Later kwamen er ook commerciële zenders bij zoals RTL Veronique, wat uitgezonden werd vanaf Luxemburg omdat de overheid geen commerciële zenders toeliet in die tijd. Tegenwoordig heet die zender (waarschijnlijk dacht je het al) RTL 4, wat overigens nog altijd samen met RTL 5, 7 en 8 uitgezonden wordt vanuit Luxemburg. Later kwamen er ook zenders als SBS 6, NET 5, en natuurlijk TV10Gold/TV10/FOX/FOX 8/V8/Veronica (Voor de duidelijkheid: dat was dus één zender).

En toen kwam Talpa. Het tweede TV zender avontuurtje van John de Mol na zijn Sport 7 fiasco (ook wel ‘Sport even’ genoemd). John zorgde voor een verpletterende eerste aankondiging van zijn nieuwe ‘familiezender’ door zomaar even de uitzendrechten op te kopen voor het eredivisie voetbal. En waarschijnlijk was niemand daar echt blij mee behalve John en de KNVB, die nu nog meer betaald kreeg voor het uitzenden van een stel overbetaalde figuren die tegen een bal aan schoppen. Oh, en verder kaapte hij ook nog wat BN’ers weg van populaire programma’s op andere zenders. Het maakte niet uit of er contractbreuk was, dat betaalde John wel. John blij, BN’ers blij, want die krijgen nu nog meer betaald en krijgen zelfs meer ruimte om zich creatief te uitten in hun programma’s…denken ze.

Uiteindelijk pakte dat dus niet zo goed uit voor Talpa. De BN’ers verloren compleet hun geloofwaardigheid door voor het grote geld van John af te gaan. Ik bedoel, wie vind Bridget, Winston gerstanodinges, Beau en Jack Spijkerman nu nog leuk?
Verder ging het met Talpa ook niet goed omdat zo een beetje iedereen inclusief hun hond wel door had dat John gewoon aan het zoeken was naar de nieuwe Big Brother. Dat wereldwijde kassucces waar iedereen naar keek, omdat die mensen ‘zo lekker zichzelf’ waren. Door die obsessie werd bijna elke week wel de programmering aangepast en werden allerlei programma’s met bosjes neergehaald, om vervolgens weer vervangen te worden met een compleet nieuw slecht bekeken format.

Maar toen Talpa net aangekondigd was, waren alle andere Nederlandse zenders nogal in paniek geraakt lijkt wel. Want sinds de herfst van 2005, toen Talpa begon, waren alle zenders veranderd. De publieke omroep was helemaal omgegooid, en alle zenders van rtl en sbs hadden een nieuw uiterlijk en vaak een vernieuwde opzet in de programmering. En dat was goed, voor even.

Ik vind namelijk dat het behoorlijk achteruit is gegaan sindsdien. Dat begon al met de ‘zendernummer oorlog’, waarbij elke zender een plaats wilde claimen op de eerste 10 cijfers van de afstandsbediening door dat getal constant asociaal groot op het scherm te gooien. En de nieuwste ontwikkeling op het gebied van schermbevuiling zijn de full-color logo’s die nu in beeld staan op alle Nederlandse zenders.

Ik hoor er eigenlijk nooit iemand over, maar ik kan me echt groengeel ergeren aan de kerstboom aan zenderlogo’s die je tegenwoordig door de strot heen geduwd krijgt. En dan moet er ook persé aangegeven worden dat je naar Eigen huis en tuin of Pauw & Witteman zit te kijken, waardoor er wel eens in DRIE of zelfs VIER hoeken een logo komt te staan. Vroeger waren die logo’s nog transparant, maar blijkbaar is het een verschrikking als het beeld dan even wit wordt, waardoor je niet meer kunt zien naar welke zender en programma je kijkt. Paniek!

Lieve mensen in Hilversum, ik ben eens naar dat grote eiland aan de overkant van de noordzee geweest, Engeland ja, en daar is op bijna geen enkele zender een logo in de hoek te zien. Ja, zelfs op commerciële zenders, en dat schijnt prima te werken.
En zelfs in Amerika, de bakermat van irritante tv, heeft transparante logo’s in beeld. Wij hebben echt geen bakbeesten meer met een draaiknop als tv, onze tv’s kunnen zelf ook wel aangeven naar welke zender we gezapt zijn en de nieuwste geven zelfs aan welk programma er bezig is, daar hebben we geen logo met flitsende lampjes voor nodig. Echt waar…

Misschien moet ik gewoon ophouden met het kijken naar tv op deze manier. Ik merk ook dat ik steeds minder kijk omdat er zoveel hersenloze troep te zien is. Ik word echt zo moe van die eindeloze stroom ‘familieshows’ als Idols 62, Dancing wisss ze stars, Paul (heb je een knullige wens, vraag het de VARA) de Leeuw, boer zoekt vrouw en alle ‘gezellige’ shows op SBS met Gerard Joling. Misschien ben ik meer een type voor een Windows Media Center, Apple tv, of dat Interactieve TV ding van KPN: Iets waarmee je gewoon (je eigen) gedownloadde programma’ s en films kunt zien, zonder irritante reclame, wanneer jij dat wil. En bovenal: logovrij.

Als je IT’er bent zoals ik, dan moet je soms gewoon even een verhaal kwijt wat een beetje technisch is. Zoals nu dus.
Niet meteen gaan afhaken, ik probeer om het zo simpel mogelijk te houden. Over een week of twee maak ik wel een normaal verhaal, ok?

Dinsdag heeft his Steveness, oftewel Steve Jobs de directeur van Apple, zijn jaarlijkse presentatie gehouden voor een zaal van 4000 man in San Francisco. Vorig jaar werd rond deze tijd in dezelfde situatie de iPhone aangekondigd, wat zo veel hype veroorzaakte dat het wel eens de Jezus Phone werd genoemd. Die aankondiging ging overigens zo.

Als je die video bekijkt, en je bent niet zo bekend in het wereldje van Apple, dan valt het misschien op dat het publiek in euforisch gejuich uitbarst bij elke zin die meneer Jobs uitspreekt. Dat komt omdat bijna de hele zaal vol zit met zogenaamde Apple fanboys. Dat zijn mensen die zo een beetje elk product van Apple zonder enige twijfel op de dag van de release kopen. Verder kicken ze op het doodirriteren van andere mensen die geen Apple fan zijn, door ze constant eraan te herinneren waarom Macs zo veel beter zijn dan normale PC’s.

Maar misschien loop ik een beetje vooruit op het verhaal, en kan het zijn dat je maar een vaag, of geen flauw idee hebt wat Apple nou precies is. Ik zal het uitleggen:
Apple is een groot bedrijf uit Amerika wat ooit begin met het maken van computers met bijhorende software. Ze worden gezien als de grote concurrent van Microsoft (je weet wel: Windows, Bill Gates), en het schijnt zelfs zo te zijn dat Apple en Microsoft een behoorlijke geschiedenis met elkaar gehad hebben. Apple zegt dat ze in de jaren 80 de eerste PC hebben gemaakt met een muis en grafische interface (knopjes). Ze noemden het apparaat de Macintosh. Niet lang daarna bracht Microsoft een besturingssysteem wat ook gebruik maakte van een muis en grafische interface, genaamd Windows. Apple beschuldigt Microsoft van plagiaat omdat Windows dus zo veel leek op de interface van de mac, terwijl Microsoft claimt dat Apple net zo goed plagiaat heeft gepleegd omdat de muis en interface al eerder waren uitgevonden door Xerox (nu vooral bekend van de kopiëerapparaten). En zo ontstond de vete tussen Steve Jobs/Apple, en Bill Gates/Microsoft.

Tenminste, dat is mijn interpretatie ervan, het kan zijn dat het niet helemaal klopt of dat het wat dieper lag, maar goed. Uiteindelijk komt het erop neer dat Bill Gates en Steve Jobs voor een groot deel ervoor gezorgd hebben dat er je nu naar een computer zit te staren. Windows werd alleen een stuk succesvoller en bekender dan de computers van Apple, omdat Windows gemaakt was voor verschillende PC’s van verschillende fabrikanten, terwijl Apple alleen haar eigen computers maakte met eigen software wat voor een hele lange tijd niet kon samenwerken met Windows. En dat schrok mensen af…denk ik. Maar vandaag de dag lijkt de strijd voorbij te zijn. Microsoft maakt Office voor de Mac, en Apple maakt dingen als iTunes en Safari voor Windows. En Bill Gates gaat nu toch weg bij Microsoft, en zijn laatste dag ging blijkbaar zo (plaats-vervangende-schaamte grappig)

Maar Apple is weer terug, en hoe. Dat begon in 1998 met de introductie van de iMac (i staat o.a. voor internet), en in 2001 met de iPod. Tegenwoordig moet iedereen die hip en/of bekend is een Mac hebben als computer om er een beetje bij te horen. Heel vaak worden ook de MacBooks (laptopversie van Mac) zonder reden gebruikt als prop in televisieseries en programma’s. Alleen wordt dan het Apple logo vaak afgeplakt met een of andere sticker om een leger advocaten aan de deur te voorkomen. Echt waar, je moest eens weten hoe vaak een MacBook wel niet als excuus wordt gebruikt op tv. Je zou bijna het spelletje zap-de-Mac kunnen spelen, waarbij je elke keer een slok bier neemt als er een Mac in beeld komt. Twee slokken als het Apple logo te zien is!

Ik weet het niet, maar zou het niet gewoon makkelijker zijn om wat goedkopere laptops in huis te halen voor in een serie? Dat scheelt namelijk een hoop in de kosten, en dan kun je die schrijvers ook wat meer betalen. Dat schijnt nodig te zijn…

Maar wat heb ik nou met Apple? Nou, het klopt wel dat Macs een stuk gebruikersvriendelijker zijn dan een normale Windows PC. Ze lopen minder vast omdat het besturingssysteem gemaakt is voor de hardware, ze zijn een stuk veiliger omdat bijna alle virussen gewoon niet werken op een Mac, als je wil kun je er Windows op draaien, en Macs zien er gewoon heel mooi uit.

Ik heb geen Mac, omdat er toch een boel dingen zijn die me niet bevallen. Zoals het feit dat een iMac eigenlijk een niet-draagbare laptop is, waar je alleen het geheugen van uit kunt breiden.
Verder is het besturingssyteem op de Mac (OS X) wel een hele verbetering op Windows, maar toen ik het uitprobeerde had ik niet het gevoel dat ik echt controle over de computer kon krijgen. Hij regelt liever alles voor jou, of gewoon niet. Misschien ben ik wel een controlfreak ofzo, maar met computers heb ik liever de touwtjes zelf in handen. Of misschien kon ik bepaalde dingen niet vinden (het duurde 3 uur voordat ik de taakbalk van een programma had gevonden…) ik weet het niet. Het klopt wel dat Windows ook niet echt fantatisch is als het gaat om controle van je computer, maar voor mijn doen is het net genoeg. Een alternatief besturingssysteem als Linux is ook niet echt een optie voor mij, omdat ik echt afhankelijk ben van bepaalde Windows/Mac programma’s die ik bijna altijd nodig heb (photoshop en flash bijvoorbeeld), en ik vind Linux dan weer net iets te geavanceerd is voor mij.

Verder helpt het ook niet echt dat Apple de irritante gewoonte heeft om elk jaar weer een nieuw model op de markt te brengen. Ik zou het niet echt leuk vinden om elk jaar weer spijt te krijgen van mijn Mac, omdat die van volgend jaar weer veel en veel beter is. En, zoals ik al zei, kun je je huidige Mac niet upgraden. Als het aan Apple ligt moet je elk jaar je oude Mac uit het raam gooien, en een nieuwe kopen. Natuurlijk is dat een beetje een slap excuus, je kunt innovatie nou eenmaal niet tegenhouden, maar het blijft vervelend.
En tot slot is er nog de prijs: 1200 euro minimaal voor een iMac is gewoon te veel. Ik kan een kantoorbak met even veel rekenkracht kopen voor minder dan de helft van die prijs. En als ik een uitbreidbare Mac wil, dan moet ik minimaal 2.500 euro neertellen voor een Mac Pro. En dat heb ik er dus echt niet voor over.

Voorlopig ben ik dus wel tevreden met mijn Windows laptopje. En ik heb toch al een iPod Touch, wat blijkbaar in theorie een mini-versie is van een Mac. Jammer alleen dat je nu moet betalen voor extra features als email en google maps, terwijl mensen die een nieuwe Touch kopen die gratis erbij krijgen…

…They iScrewed me again!

Maybe you’ve been looking at the picture in the header of my blog, and you’re wondering what it’s supposed to be. Is there a deep hidden meaning? Is it some kind of abstract dramaturgical display of life? And the positioning of the deep blue colours, what’s up with that?
On the other hand, it’s also possible that you don’t give a damn about the picture, and you’re just here to read my rants.

Anyway, if you haven’t noticed yet: It’s supposed to be the inside of a passenger car on a train. And not just any train. No, it’s the passenger car on the famed InterCity Korte termijn (InterCity short term) a.k.a. ICK train.

“But Wouter, why did you put a picture of a passenger car interior on your blog?” Well Tommy, it’s because I’m on the train every single day, and like every train commuter between the Dutch cities of The Hague and Venlo knows, there’s quite a big chance you’ll end up in one of these. Here are two photo’s I stole from Wikipedia, to give you an impression of this amazing piece of rolling stock.

The unique feature about this train is that it’s possible to sit with six people in a small closable compartment, just like Harry Potter! It’s unique because most other passenger cars in Holland are open spaces. This is the only train with compartments, and in some cases, it’s a good thing. You’ll be less annoyed by people shouting into their mobile phones and you might even get an entire compartment for yourself if it isn’t rush hour. Now when you look at these pictures, it’s possible you thought about romantic scenes on something like the orient express, which was more like a riding hotel where everybody had their own room and where there were onboard restaurants. If you did, then I’d heartfully suggest to take a Dutch train, just to see your face when you realize you were wrong, horribly wrong.

Ever since we started recovering from the second world war, we started building big concrete blocks alongside the railroad which were supposed to be train stations. Since then, the ‘romance’ of traveling by train in Holland, has completely vanished. Good old-fashioned ticketbooths were replaced with canary yellow ticket machines, stations were stuffed with Pizza huts and cheap record shops, and what used to be the ‘first class waiting room’ is now a Burger King.
In 1995 it became even worse. Dutch railways (Nederlandse spoorwegen a.k.a. NS), the company that’s responsible for this mess, was no longer owned by the government. They were now exclusively focused on getting people from A to B while making as much profit as possible. So they raised the prices for traintickets almost every single year till now, while doing barely anything about the quality of the trains. So trains started to get late because of malfunctions or because of NS’s bad management. Trains were also getting too small, because for some weird reason more and more people are taking the train. Maybe it’s to avoid the growing amount of traffic, I don’t know. But when people complain that there’s not enough room in the trains, NS replies that there is enough room, but that people can’t sit in a comfortable way. And they don’t think that’s much of a problem.

Which brings me back to the ICK. It’s called InterCity Short Term, because it was supposed to temporarily solve a shortage of passenger cars. They were bought from some lovely German people at the Deutsche Bahn, and were redecorated with the traditional yellow and blue NS colours. They only had trouble to scrape off the Deutsche Bahn logo from some of the mirrors found in the compartments, but that’s just a minor detail.

Eventually, they were supposed to be replaced by new, bigger and more comfortable passenger cars. But NS decided to save some money, so they simply kept the ICK trains and placed them mostly in the rural areas of the county. With other words: Where I live. It doesn’t matter, NS must have thought, people over there usually don’t take the train anyway (yes we do, there were reports of people suffocating in overcrowded trains in this area).

But I digress. So, the ICK. The compartment shown on the picture is an example of one the very hard to find nice and clean parts of the car. Because 9 out 10 times, you’ll find a compartment with graffiti on the walls, naughty words scratched on the windows, broken armrests or if don’t find those things, you’ll certainly sink away in one of the seats because of a broken spring, and discover that someone emptied a bag of crisps on the ground for no apparent reason.
You’ll also discover that half the passenger car smells like urine, because someone apparently had the need to pee alongside the bowl while keeping the toilet door open.
But the worst thing is having to cope all of this during rush hour. It’s so crowded that people have to stuff themselves inside those small compartments. I can tell you first hand that it’s terrible to sit there with six people in one small confined space. When you sit on one the sides, you’ll be squished in the corner because the guy next to you insists in using the entire armrest for himself, and the guy in front of you is so tall, that his knees are constantly touching yours. Apparently the compartment was only designed for small German people, which isn’t useful when you’re dealing with the Dutch: The tallest people in the world.
When you want to listen to some music during rush hour, the small space will enhance the sound from your headphones, which means that everybody will be able to enjoy your music even better, whether they like it or not. And making phone calls in there is absolutely out of the question. That’s simply asking for being thrown out of the window by your fellow passengers. But you’re still ‘lucky’ enough to be on a seat. Because most people during rush hour need to stand in the train, and because of the lack of space on the balcony (where you board the train) everybody needs to stand in the claustrophobically small hallway alongside the compartments, which means that lot’s of people are clogging up the entire train. Again, this is what NS calls ‘Enough space for everyone, only not as comfortable as everybody wants’.

Anyway, to answer Tommy’s question at the beginning of this story: The picture isn’t on my blog because I think it’s a beautiful train, but because I’m forced to sit in one of these for every single day to get to college. Sometimes it is quiet in there, which gives me the opportunity to think about all sorts of stuff. This is also how I get ideas to write in my blog. So there.

I hope that was clear enough.
Now go to sleep, it’s past your bedtime.

Ik zal het uitleggen. Een paar weken geleden wilde ik om 8:12 de bus pakken om naar het station te gaan. Vanaf daar neem ik de trein van 8:36, om vervolgens rond 9 uur aan te komen. En dan heb ik nog een half uurtje om rond half tien op school te zijn…in theorie tenminste.

Er is nagedacht over deze tijden, er zijn ingewikkelde schema’s gemaakt en allerlei andere dingen zodat het precies klopt. Maar daar komt het probleem juist tevoorschijn: Er is over nagedacht, maar blijkbaar moet het zich afspelen in een magisch feeënland hier ver vandaan waar niemand anders gebruikt maakt van de (spoor)weg. Dit is namelijk wat er echt gebeurde vanmorgen:

Ik liep net naar buiten om de bus van 8:12 te halen, toen ik zag dat de bus al bijna bij de bushalte was. Zo’n twee minuten te vroeg… En nee, mijn horloge staat niet verkeerd, ik heb ‘m gelijk gezet met een stationsklok en die lopen in heel Nederland exact gelijk. Gelukkig had ik de bus nog gehaald. Twee minuten te vroeg lijkt misschien helemaal niets, maar voor een bus die minstens 2 keer per half uur langs komt is dat toch best veel. Het komt trouwens ook vaak voor dat er helemaal geen bus komt wanneer ie wel zou moeten rijden, of dat er juist twee bussen van dezelfde lijn achter elkaar rijden. Het is eigenlijk altijd weer een verassing wat er gaat gebeuren met die bus.

Ik rij dus mee met de bus, en even later rijden we een straat in met een grote dubbel geparkeerde vrachtwagen op de weg. Er stonden aan twee kanten auto’s geparkeerd, en mevrouw de buschauffeur had niet het idee dat ze er nog langs kon. Even ter herinnering: Het is nu 8:15 en op dit moment is het hoogtepunt van het spitsuur gaande. We zitten niet eens op een van de drukste wegen van Tilburg, maar aan allebei de kanten ontstond al een kleine file. Wat de situatie alleen nog maar erger maakte is dat er een heleboel vervelende middelbare scholieren er ook nog eens allemaal met de fiets langs moesten, waardoor de chaos compleet was.

Na een minuut of drie werden een boel mensen in de wachtende auto’s ongeduldig, en die glipten gewoon langs de vrachtwagen, tegen het verkeer in. Ondertussen zat de buschauffeur nog steeds radeloos te staren naar het stuk straat waarvan ze nog steeds vind dat ze er niet door kan. Paniekerig vertelt ze het hele verhaal aan de buscentrale via het radiosysteem. En buiten werd het alleen maar erger: Toeterende auto’s, mensen die dwars op straat gaan omdraaien, twee auto’s van twee kanten tegelijk die bijna op elkaar knallen, en vervelende scholieren die voor het leedvermaak gaan staan kijken. Na zo’n 5 minuten wachten vraagt bijna iedereen zich af: Waar zit in godsnaam die gek, die idiote vrachtwagenchauffeur die tijdens de spits dubbel gaat staan parkeren.

Vijf minuten later staan we nog steeds stil. Ik heb ondertussen maar een schoolboek uit m’n tas gehaald om door te lezen, want ik had toch een tentamen die dag. Ondertussen was een paar minuten geleden een andere bus recht achter ons gaan staan. Buschauffeurs vinden het blijkbaar erg leuk om met 1 centimeter ruimte tussen de bumpers stil te staan. Misschien geeft het ze wel een soort van schijngevoel van autoriteit ofzo, als ze achter een auto staan tenminste, omdat het nogal een dreigend gevoel geeft als er opeens zo’n gevaarte van een bus achter op je bumper staat te wachten. Maar misschien kan dat ook aan mij liggen.
In ieder geval, ik zat achterin de bus en ik had ontzettend het gevoel alsof de buschauffeur achter me direct in de nek zat te staren. Het is dat ie nog net niet over m’n schouder mee kon kijken in mijn boek, maar echt leuk kun je het niet noemen.

Maar wat zien we daar aankomen? Is het vogel? Is het een vliegtuig? Nee! Het is de idiote vrachtwagenchauffeur!

Daar komt ie aan, en blijkbaar vind ie dat ie geen haast heeft want hij loopt ongelofelijk traag. Hij gaat voor de bus staan, en maakt een wapperbeweging naar zich toe. Dat moet blijkbaar zoiets betekenen als ‘Je kunt er heus wel door hoor’. Maar de buschauffeur houd koppig voet bij stuk, en ze maakt een paar geïrriteerde bewegingen terug, oftewel: ‘Lazer op met je kankervrachtwagen’.
Vervolgens kwam er een soort van staarwedstrijd tussen de chauffeurs, waarbij de verliezer als eerste weg moet rijden, wat ook even duurde. Ik realiseerde me ondertussen dat ik de trein niet meer ging halen, en besloot om maar weer verder lezen in m’n boek.

En uiteindelijk gebeurde het dan: De vrachtwagenchauffeur verloor, en ging z’n vrachtwagen in. Aangezien ie dubbel geparkeerd stond op een rechte weg, kon ie maar één kant op, en dat was langs de bus. Hij reed dus gewoon een stukje rechtdoor, en warempel! Hij paste er gewoon langs! En dus hadden we eigenlijk die hele tijd voor niets staan wachten.

Goed, de bus reed dus eindelijk verder. We reden het centrum in, dat ging prima, maar op een gegeven moment stonden we weer stil. Er was een file, en een best serieuze ook. De file ging door tot zelfs voorbij een grote kruising een stukje verderop. Daardoor ontstond er dus een gridlock: Auto’s staan stil midden op de kruising, en dus kan niemand ergens heen, hoe groen dat stoplicht ook mag zijn.
Wat was er nou aan de hand? Nou, de gemeente Tilburg vond het heel erg nodig dat er wat nieuwe lijntjes op de weg geschilderd moesten worden. En blijkbaar hebben de verantwoordelijke ambtenaren totaal geen verstand van het begrip ‘ochtendspits’. Je weet wel, dat momentje van de dag waarbij iedereen tegelijk de auto instapt om te gaan werken. En waarbij het dus niet zo slim is om de halve weg te blokkeren met slecht geparkeerde gemeentebusjes omdat je ergens een lijntje moet schilderen.

Maar goed, uiteindelijk kwam de bus daar ook weer langs en was het zelfs zo maar gelukt om bij het station te komen. Hoera.
Balend dat ik de trein had gemist loop ik het station binnen. Ik keek op het vertrektijden scherm: Mijn trein had een kwartier vertraging en stond direct klaar op spoor 1…

Twijfel en kieskeurigheid, ik heb er vaak ontzettend veel last van. Vooral als ik iets wil kopen doe ik er vaak langer dan gemiddeld over om te bepalen wat ik precies wil kopen. En dan gaat het niet eens alleen over grote aankopen, maar ook over kleine dingetjes als een magazine. Dat gaat dan ongeveer zo:

Ik loop de Bruna binnen, en gelijk word je geconfronteerd met een 30 meter lange muur vol met magazines. Nu loop ik de eerste 10 meter met de hoe-val-ik-50-kilo-af-in-2-uur vrouwenmagazines en sudoku puzzelboekjes meestal wel voorbij, maar dan kom je terecht bij de magazines die mij wel interesseren: Computerbladen. Het probleem alleen is dat ik de ene helft van zo’n blad wel kan opzoeken op internet, en de andere helft weet ik waarschijnlijk al. Dus zie maar eens een computerblad op te zoeken met verslagen die dieper gaan dan op het web, en dingen hebben die ik nog niet weet.

Er zijn trouwens zoiezo al een aantal computerbladen die gelijk voor mij afvallen. Neem nou ComputerIdee, dat blad is zo een beetje gemaakt voor iedereen die nog nooit van z’n leven een computer gezien heeft. En aan de andere kant van het ’spectrum’ hebben we Magazine voor computer techniek, een blad wat zo saai is, dat je bij het lezen van de titel al in een zware coma valt.

Liever iets anders dus. Misschien moet ik deze keer maar weer eens voor PCM gaan. Hmm…’bewaak huis en pc’. Gaap, ander blad. Wired magazine? Oh wacht, daarvoor moet je eerst 20 pagina’s door reclame heen bladeren totdat je bij de inhoudsopgave komt (geen grap). Power Unlimited? Neh, de meeste spellen daarin interesseren me niet, en die brievenreacties zijn veel te kinderachtig. Bright dan toch maar? Nou, het is best een goed blad, maar vaak net iets te veel gericht op dure gadgets die je alleen in de omgeving van Amsterdam kunt kopen. Als je ze überhaupt kunt betalen tenminste.

En dat gaat dan een tijdje door zo. Tegenwoordig gebruik ik deze ‘twijfeltijd’ vaak als ik te vroeg ben om naar school te gaan en ik nog op het station ben. Meestal duurt het pakweg een maandje of twee van deze kwartiertjes twijfelen per dag voordat ik daadwerkelijk een blad heb gekocht.

Als je denkt dat dat erg is, dan heb ik nog niet eens gehad over grote uitgaven die ik misschien, wel, niet, toch wel, zou kunnen, willen, moeten doen. Zo zit ik al tijden na te denken of ik een Wii wil of niet. Aan de ene kant is het een heel leuk apparaat, kun je er mee bewegen in plaats van je blauw te betalen voor een ‘Health and Fitness Center’, er zit een browser in, kost het bijna niks vergeleken met een Xbox360 en een PS3, verder komen er best wel leuke spellen aan voor de Wii en bovendien hoef ik dan geen game pc meer te kopen waar ik absoluut geen plek en geld voor heb. Aan de andere kant is het toch best duur voor iemand die alleen leeft op Studiefinanciering, lijkt het me nogal een debiel gezicht om iemand te zien met zo’n Wiimote, wordt er ontzettend veel geklaagd online over het gebrek aan goede spellen voor die Wii, kun je er geen dvds mee afspelen, weet ik niet of ik überhaupt wel tijd voor heb om ermee te spelen, en bij mij komen er niet zo veel vrienden over de vloer om al die multiplayer minigames mee te gaan spelen.

Bovendien is er ook nog eens de ‘ouderfactor’. Ik woon nog steeds thuis, en m’n moeder geeft me zo een beetje elke aankoop die ik maak een schuldgevoel. Vooral als er veel geld mee gemoeid is. Laatst kocht ik na zo’n 3 maanden twijfelen een tasje voor m’n Nintendo DS: Tien euro. Gelijk toen ik er thuis mee kwam aanzetten zette ze zo’n nounou-doe-maar-luxe toon op, terwijl we vaak tien keer zo veel uitgeven aan iets simpels als wekelijkse boodschappen doen. Verder doet ze trouwens ook niet moeilijk over kleren, zo lang ze er maar goed uitzien. Maar ook een set kleren kost meestal even veel als een Wii. Maar goed, dat zijn dan weer basisbehoeften, en een Wii is een soort van luxeproduct. Die koop je als je geld over hebt, als de koopkracht toeneemt, de economie goed draait, als er een gunstige balans is tussen hypotheekrente en huizenprijzen, als er een goede aardappeloogst is geweest, en als het even kan wanneer de wind precies goed staat.

Maar ja dat gebeurt natuurlijk bijna nooit, en als dat wel zo is dan heeft niemand het door.

Uiteindelijk is er één ding waar ik het meeste tegenop zie als ik iets wil kopen: een miskoop. Als ik iets koop en ik kom er later achter dat ik er helemaal niets aan heb, dan is m’n hele week verpest. Zo had ik 3 of 4 jaar geleden een Xbox gekocht. Ik wilde iets goedkopers dan een game pc, maar wel iets wat niet zo uitgemolken is als een ps2, en zo kinderachtig is als een gamecube. Xbox was dus uiteindelijk het antwoord, maar na een paar maanden kwam ik erachter dat er vooral pief-paf-poef spellen op kwamen, en niet wat leukere intelligentere spellen die ik graag speel. Gelukkig waren er wel wat spellen die ik leuk vond (Beyond good & evil en Lego Star Wars bijvoorbeeld) maar tegenwoordig staat ie bij mij stof te vangen en dient ie enkel nog als DVD speler met ingebouwde windturbines voor wat extra lawaai. En nu de Xbox360 uit is, komt er natuurlijk helemaal geen zak meer uit voor de xbox, behalve een halfbakken filmspel die op elk platform geport wordt. Dus voor mijn gevoel is dit een beetje een miskoop, en ik ga mezelf verschrikkelijk haten als hetzelfde gaat gebeuren met de Wii.

Dus misschien komt het wel door mijn Zeeuwe geboortegrond (Geen cent te veel!) waar iedereen zo zuinig is dat ze eisen om die ene cent wisselgeld voor een pot augurken van 1.39, maar ik ben er in ieder geval nog niet uit. Zeker nu het bij de Mediamarkt gekkenhuis is tot en met zondag, en je bijna 30 euro korting hebt op de Wii. Misschien moet ik ‘m toch maar kopen dit weekend, en dan verkopen op Ebay als het me niet bevalt. Misschien zelfs met winst, en dat is natuurlijk altijd goed…